عبـــــــــــــور باید کرد

پـــــــــروآز هــم

سیاه ِ سفید .... سفید ِ سیاه ....

از وقتی بینایی َ ش کور شده ، کتابها را سپرد و گفت . . . خواندنی نیستند . . . نگاهم سوخت

اهل بریل هم نیستــــــ . . .و بی خبر از سفیدی ِ جوهر ِ قلم ش. . . چیزی نمی گویم

حالا که دوباره از پله ها پایین آمدم . . . می بینم نشسته پشت ِ میز . . . کتاب ی روبرویش . . . سر ِ تنهایی َ ش گرم .... چشم تر، که می شوم ، حتا هرزه گی ِ نگاهم را می بینم. . . تمام برگ ها سفیدند ! سفید ها را می خواند !

+ فوق را از فرط ِ خسته گی نوشتم...

+ نوشته شده در ۱۳٩۱/۳/٢٦ ساعت ۱۱:٥٩ ‎ق.ظ توسط فــــ ـــ ــآئـ ـــ ـــ ز هــ ــ ــ نظرات ()