عبـــــــــــــور باید کرد

پـــــــــروآز هــم

بی قلمـــ ... بی دستـــ حتا !

صدای قدم هایتـــــــ . . . هنوز هم از کوچهـ باغ می آید . . .

هنوز صبح ها هوا ابری ست و آب ، شکستنی . . .

پارچهـ ای سفید و حالا . . . بیرون تر . . . پر می کنم ش از گل هایی ک هنوز اشک دارند . . .

اهل  ِ چیدن نیستمــ . . . خودشان پَرپَر ت می شوند . . .

پارچهـ را گرهـ که زدم . . . بر می گردم و گل پَر ها را می نشانم در یکی از همان گلدان ِ بلندی که گفتی تا پرٌ شدن ش بر می گردی . . .

گل باران که تمام شد . . . از همان پنجرهـ ای که میخکوبـــ کردی اش به دیوار تا همیشهـ باز بماند . . . نگاه می کنم به تبری که از وقتی رفته ای مانده در قلبــــ ِ درخت . . .روحم تیر می کشد . . .

حالا از آن قفسه ی چوبی کتابی بر می دارم . . . با نام  ِ او و سوگندی به نام  ِ نامی ِ خودت . . . برگ ش می زنم . . . دوبارهـ همان خطوط . . . می بندم . . . نگاهی و یادی . . . باز می کنم و می بندم باز . . . صدای نجواهایت تاب می خورد در ناشنوایی  ِ گوش م . . .

فنجان ها را  . . . خندهـ ام می گیرد . . . آنها هم چوبی َ ند ! . . . قهوه می ریزم برایمان . . . تلخ ِ تلخ . . . در سرمای رفتن ِ تو می چسبد !

درست می نشینم روبرویتــ نهـ . . . جایی که همیشه هم تو را می دیدم و هم دوردست های تو را . . . و نگاهی که معنای معنوی ِ دل ت را داشت . . . حالا هم که نیستی ، زاویه را حفظ کرده ام . . . مثل  ِ خودت ، که فاصله را . . .

برگ ِ کاغذی بر می دارم که چوبی نیستــــــ ولی چوب را می فهمد . . . ببین َ ت . . .

با قلم  ِ نور نقش می زنم . . . و با چشمانی پٌر سرابــــــ . . . سفیــــــــد ِ نیامدن ت . . .

+  . . . همین م و همین !

+ نوشته شده در ۱۳٩۱/۳/۱۳ ساعت ٧:٤۱ ‎ب.ظ توسط فــــ ـــ ــآئـ ـــ ـــ ز هــ ــ ــ نظرات ()