عبـــــــــــــور باید کرد

پـــــــــروآز هــم

مداممــ مستـــ

 بهمنــ کــ می شود ، بی یا با اختیار می رومــ  ...ارمی آ را بر می دارمـــ ، فصلــ های آخر را می خوانمــ.

اما دیگـــــــر نوبت ِ " او " بود..." من ِ او " ...واقعیتـــــ ، وقتشــ بود....

کتابــ  را باز نکرده دلـــــــم لرزید...بعد ها فهمیدمـــ  >> تنـها بنایی کــــ اگر بـــ لرزد محکمــ تر می شود ، دلـــــــ استــ...

برعکســـ ِهمیشهـ ..اینـــ بار نمیخواستمــــ زود تمامــ شود....نمی فهمیدمــ چرا ولی...بعد ها فهمیدمــ کــــ ا... *

درگیرشــ شدمـــ...غرق ِ " او " ...اوی ِ خود ِ خودمــ....

اینـــ یکی را خوبــ حســ می کردمـــ....می فهمیدمشـــــ...یا شاید...می خواستم این طور باشــد....

فکرمـــ رفــ ــ ـــ ــ ـــت....تا " او " ...او کــ نه....نماد ِ " او " ...تا او های خودمـــــ  کــ "او" باشد و او های " او " کــ " من " باشمــــ...

تَرَکـــــ کــ بخورد... انـ ــــ ـــ اررا می گویمـــــ...  دیگر همهــــ انگار " او " می شونـــــ د ... " او " را در هــمه می بینی و هــمه را در " او "......" لا تفاوت بینهمــــ؟!"

*حذفــ به قرینه ی دلی !

+ مخاطب خیلی خاصـــ

++عاشقــــــ...عفیفــــــ...شهیــــــــد.....راز رسیدنــــــ ( ِ شانــ)همینــــ استــ شاید.....

+++خبرمــ کن

+ نوشته شده در ۱۳٩٠/۱۱/٥ ساعت ٧:٢٤ ‎ب.ظ توسط فــــ ـــ ــآئـ ـــ ـــ ز هــ ــ ــ نظرات ()